OF HIJ RIJDT NU OVER ME HEEN OF IK GOOI NÚ MIJN STUUR NAAR LINKS

Mevrouw Brokke werd aangereden door een auto. Maar de bestuurder toonde zich niet erg bereid om de schade te vergoeden.

16 mei van dit jaar ging ik naar de verjaardag van mijn kleinkind. Ik fietste over de vliet. Ik zag het bordje Leidschendam. Ik dacht: “Ik ben er bijna.” Ik fiets altijd rustig. Ik was vrij. Ik had vakantie. Toen zag ik opeens een stuk waar twee auto’s stonden. Ik dacht: “O, even opletten.” Ik ging langzaam rijden. Komt er opeens een auto op me af. Dus ik doe een hand van het stuur. En die meneer stopte. Maar ik was al bijna waar je alleen met de auto of alleen met de fiets erdoor kan. En die meneer was al zo ver dat ik er niet meer langs kon. Dus ik stond bijna stil en zeg: “Ja wat nu?” Dus ik dacht: “Of hij rijdt over me heen of ik gooi nú mijn stuur naar links.” Ik heb dat toen maar gedaan om niet aangereden te worden. Maar als je je stuur te kort omgooit, verlies je de macht over het stuur.

Die man stapte uit zijn auto en zei: “Sorry. Ik had beter op moeten letten.” Maar ik bloedde zo verschrikkelijk want ik slik bloedverdunners. En mijn gezicht was halfblauw en mijn bril was kapot. Een heleboel mensen die erbij stonden schrokken ervan. Toen hebben mensen bij nummer 15 aangebeld of ik daar even mocht zitten. Natuurlijk was dat goed. Een mevrouw kwam met een washandje en met pleisters en de EHBO-kist kwam tevoorschijn. Ook die meneer van die auto bekommerde zich om mij. Toen zei die mevrouw van nummer 15: “Hij is wel aansprakelijk voor dit ongeval.” Maar ja, ik was zo confuus. Dus ik zei tegen die mevrouw: “Wil u er een beetje op toezien dat hij het goed met mij afhandelt?” Dus zij ging naar die meneer toe en vroeg: “U bent schuldig. Hoe gaat u dit nu oplossen met die mevrouw?” Hij zegt: “Ja, ik had die mevrouw voor moeten laten gaan en als ik thuis kom ga ik het aan mijn verzekering doorgeven. Het komt allemaal in orde.” Dus ik kreeg zijn naam en zijn telefoonnummer. Maar uiteindelijk zei hij via de Whatsapp: “Ja, ik weet dat het is gebeurd. Maar het is niet mijn schuld en ik ga de schade niet vergoeden. Toen zei ik tegen die meneer: “Ik ga niet met u in discussie. Ik ga de situatie daar bekijken. U hoort nog van mij.”

Besodemieterd

Daarna kreeg ik al snel last van mijn rechterbovenbeen. Daar heb ik nog steeds letsel van. Maar ik kon wel fietsen. Dus toen ben ik op Hemelvaartsdag naar die mevrouw van nummer 15 gegaan en die zei meteen: “O, wat ben ik blij dat u er bent! Mijn buurman heeft alles zien gebeuren. Die stond toen net voor het raam.” Dat was een geluk. Hij kwam er ook bij en zei gelijk van: “Is ie nou helemaal besodemieterd! Ik stond toevallig voor het raam. Het was een van de eerste mooie dagen. Ik stond te kijken en zag een auto aankomen. Ik zag ‘m stoppen en toen zag ik ‘m weer rijden. En later begreep ik dat er iemand was gevallen.” Dat was ik dus. Dus hij had tegen die mevrouw van nummer 15 gezegd: “Als die mevrouw langs komt, zeg alsjeblieft dat ik het gezien heb!” Dus hij had een verklaring opgeschreven en een tekening gemaakt. Toen ik een heel gedoe kreeg met die verzekering heb ik meteen LSR ingeschakeld. Die heeft alles voor mij keurig geregeld. Absoluut waar!

Ik was in het begin alleen maar bezig met politie, de huisarts en met pijn. Ik kon niet meer lopen van de pijn. Ik zat op morfine en ik werd eigenlijk alleen maar bozer. Die vent komt er weg mee en laat mij zitten met de pijn. Die mevrouw van nummer 15 was ook best boos op die meneer: “Ik heb ‘m geloofd op z’n mooie zwarte ogen. Als we dat hadden geweten, hadden we de politie voor u gebeld.” Uiteindelijk heeft ze dit ook aan mijn verzekering verklaard. Ze had het dan niet gezien maar kon wel vertellen wat hij verklaard had. Het vervelende was dat de politie helemaal niets deed.

Waarborgfonds

Ik ging naar de politie want dat werd gevraagd door het Waarborgfonds. Ik had zijn naam doorgegeven, ik had het Whatsappgesprek laten zien. Het nummer bleek te kloppen. Het bleek inderdaad dat dit van die meneer was. Maar de politie zei: “Ja, privacy. Daar doen we niks aan.” Ze zeiden: “Die man is wel aansprakelijk maar u kunt geen aangifte doen want het is geen strafbaar feit.” Nou! Daar stond ik dan met lege handen.

Toen heeft Maurice van LSR die meneer benaderd via Whatsapp. Dan had hij bewijs. Maar zijn bericht werd wel gelezen maar er werd niet op gereageerd. Toen heeft hij hem er een tweede keer aan herinnerd dat hij een verzekering wilde hebben van die meneer. Weer gelezen maar weer niet op gereageerd. En toen heeft hij alles van de wet, artikel 138 van de motorrijtuigenwet of zo, toegestuurd via de Whatsapp. Weer gelezen en weer niet op gereageerd. Toen heeft hij gezegd: “U heeft 10 dagen de tijd om hierop te reageren. Zo niet, dan ga ik het doorsturen aan het Waarborgfonds en gaan we u toch vinden.”

Geen stijl

Het Waarborgfonds heeft deze meneer toen gebeld en gezegd: “Zo liggen de zaken en hoe ga je dat oplossen?” Toen heeft hij zijn verzekering doorgegeven. Die mevrouw van nummer 15 had ook nog gebeld. Die zei toen: “Nou dat vind ik niet eerlijk van die meneer. Ik ga die meneer toch even bellen.” Ze heeft ‘m zondag gebeld, heel rustig uitgelegd wat er gebeurd was en gevraagd: “Waarom doet u dat niet? Die mevrouw heeft schade. Die mevrouw heeft letsel. Die komt hier een week later helemaal overstuur aan terwijl ze nog maar nauwelijks kon fietsen. Dat vind ik geen stijl van u!” En toen hoorde ze op de achtergrond een vrouw schreeuwen: “Je gaat niet betalen!” En ze zegt: “En wat ik hier op de achtergrond hoor, vind ik ook niet kunnen. En waar maakt u u druk om? Het is gewoon verzekeringswerk.” Nou ja, hij zou er over nadenken. Maar niks meer van gehoord. Dus toen ben ik verder gegaan.

Het Waarborgfonds kwam erachter dat hij bij Allianz was verzekerd. Toen is iemand van Allianz Maurice van LSR gaan bellen. En die zei: “Nou, die meneer is helemaal niet te spreken hoe het tot nu toe allemaal ging.” En Maurice legde toen uit dat hij was uitgescholden, dat we inmiddels anderhalve maand verder waren en dat hij nog steeds niets van zich had laten horen.”

Schadevergoeding

De verzekering heeft die mevrouw van nummer 15 toen nog gebeld. En die zei: “Ja, die meneer heeft dit en dat toen aan mij verklaard. En mijn buurman daar geef ik u het telefoonnummer van want die heeft het hele ongeluk exact gezien.” Ik moest zelf nog een tekening maken van hoe ik dacht dat het gebeurd was en die opsturen. Ik dacht dat ik vóór de auto was gevallen. Maar nee, ik was op weg naar die auto. Dat zeiden de getuigen later.

Ik heb best wel veel schadevergoeding gekregen. Ik heb drie weken niet kunnen lopen. Dus ik moest alle zorgkosten doorgeven. Iemand deed de boodschappen voor me. En Maurice zei me: “Je moet alle uren die mensen aan je hebben besteed bij elkaar optellen.” En ja, omdat die meneer zo deed, dacht ik: “Nou pak ik je!”

Ik heb nog steeds last van mijn rechterbeen. Ik heb daar een scheurtje in gekregen waar ik mee door ben blijven lopen. Daar heb ik nog steeds fysiotherapie voor. En ja, ik heb een mooie nieuwe bril gekocht. Maar er gaat niks boven gezondheid hè. Ze denken dat ik toch meer letsel heb dan ik aanvankelijk dacht. En ik blijf pijn voelen aan mijn rechterbovenbeen.

Maar ik was geweldig te spreken over LSR. Absoluut waar! Ik hoefde helemaal niks te doen.